लहानपणी गुढीपाडव्याला माझी माई आजी मोठा काळा खलबत्ता घेऊन बसायची. त्यात मिरे, जिरे, खडा हिंग, गूळ, थोडं काळं मिठ, चिंच आणि घरच्याच कडुलिंबाची कोवळी कोवळी; पोपटी रंगाची पानं घेऊन कुटत बसायची. त्याची काळपट गोळी बनवून ती वाटीत तयार ठेवायची. गुढी उभारून झाली की पहिला प्रसाद ह्या गोळीचा!! सुरवातीला वाटायचं, “छी.. समोर पेढा, शेवयाची खीर असताना ही गोळी का??” पण मग […]
बर्याच वर्षांनी देशपांडे कुटूंब गावी आलं. अमेरिकेतून आले की मुंबईत राहून लगेच परतीचा प्रवास असायचा. गावी चुलत घराणं होतं, पण फोनवरच काय तो संपर्क साधला जायचा. पण ह्या वर्षी मात्र सगळेच गावी आले, त्यात ह्यावेळी सोबत आदित्यही. आदित्य देशपांडे, वय वर्ष 17, ह्याची बर्याच वर्षानंतरची ही गावाकडे चक्कर. बाॅर्न अँड ब्राॅट अप अमेरिका, समजुतदार, आपल्या मूळ ओळखून असणारा पण तरिही […]
आज सकाळ पासून मन जरा अस्वस्थच होतं. खळखळ वाहणाऱ्या झऱ्यासारखी ती आज आतून वादळासारखी होती मात्र वरून अगदीच शांत भासत होती. वादळ आतल्याआत शमवण्याची तिची ताकदही अफाट होती.. असं आज होत नव्हतं, कित्येकदा हे वादळ तिच्या मनात घोंगावत असे, पण बाजूला बसलेल्याला कळेल तर नवलच. पण मग ती लगेच खुलायचीही. एखादं गाणं ऐकून किंवा आवडीचं पुस्तक वाचून किंवा एखाद्या विचारानी […]
सकाळी उठल्या उठल्या रेवतीने पलंगाच्या बाजूला असलेला टेबल चाचपडला ते हाताला बांगड्या लागतील म्हणून; पण टेबल रिकामाच. आणि तिच्या लक्षात आलं की महिना झाला हातात बांगड्या घातल्याच कुठे? आणि ह्या विचारानीच तिला रडू कोसळले.रेवतीला बांगड्याचं प्रचंड वेड. लग्नानंतर तर हिरव्या बांगड्या तिच्या हातात नेहमीच असायच्या. तसा हिरवा रंगही तिचा आवडताच. कपाट सगळ्या हिरव्या शेडस् नी भरलेलं. प्रत्येक वेळी दुकानातून एक […]
राधाबाईंना जाऊन जेमतेम १५ दिवस झाले असतील अन् व्यंकटेशरावांची तब्येत ढासळली. राधाबाई गेल्या पासून त्यांची खाण्यावरची वासनाच उडाली होती. सहाजिकच होतं. त्यांची आई गेल्यापासून त्यांनी मिळेल तसं खाल्लं. अन्नाला नावे ठेऊ नये ह्या आईच्या एका वाक्या खातर त्यांनी 8 वर्ष मिळेल तसं आणि ते खाल्लं. वयाच्या २३ व्या वर्षी राधाबाईंशी त्यांचा विवाह झाला अन् जोश्यांचा घराला अन्नपूर्णा प्रसन्न झाली. १८ […]
रणरणत्या दुपारी आप्पासाहेब भरभर पावलं टाकत घराबाहेर पडले आणि त्यांनी जवळच्या पोस्ट ऑफिसकडे मोर्चा वळवला. मनात असंख्य विचार… “कुणाचं असेल? मला का बोलवंल? आजकालचे पोस्टमन मेले आळशी झालेत. माझंच पार्सल घ्यायला मला बोलवलं..आणून नाही देता येत घरी? पण रघू काम करायचा तिथे? एवढ्यात कसा रिटायर झाला? का काही अपघात वगैरे?”आप्पांच्या घराजवळचं एकच पोस्ट ऑफिस. तिथे काम करणारे लोकंही आता ओळखीचे […]
तो, मी आणि पाऊसआमचं छानच त्रिकूट जमलं होतंमाझ्या शिवाय त्यालात्याच्या शिवाय मला अन्आमच्या शिवाय पावसालाकाही केल्या करमत नव्हतं आम्ही रोज भेटायचंचअसं काही ठरलं नव्हतंपण आम्ही भेटायचं म्हटल्यावरपावसाचं येणं तेवढं नक्की होतंआमच्या शिवाय पावसालाकाही केल्या करमत नव्हतं तो आला की तासंतासगप्पांमध्ये रमायचो आम्हीयेताना तसे कोरडेचमात्र कसं कुणास ठाऊकनंतर मात्र भिजायचो आम्हीआता हे भिजवणंहीपावसाचंच एक कारस्थान होतंकारणआमच्या शिवाय पावसालाकाही केल्या करमत नव्हतं […]
पूर्वीच्या काळी…हो पूर्वीच्याच म्हणेल.. तर पूर्वीच्या काळी पत्र लिहिली जायची. पत्र.. म्हणजे सगळं कळवण्याचं आणि कळण्याचं एकमव माध्यम. आपल्या जिवाभावाच्या व्यक्तिचं पत्र येणं.. अहाहा.. काय भावना असेल ती.. आपण मुकतोय त्या एका भावनेला..आता तस म्हणायला गेलं तर ह्या भ्रमणध्वनीवर येणारे संदेशही हे अहाहा वगरे वाटण्याकरता पुरेसे असते जर त्यात;“काय करतेय?’ ‘जे1 झाल का?’जानू, बेबी, शोना, पिल्लू‘ह्म्म ‘‘येताना 2 किलो कांदे, […]
तसं पहायला गेलं तर लग्न म्हणजे दो दिलो का मिलन, दोन कुटूंबांच एक होणं, मुला मुलीच्या आयुष्यातला महत्त्वाचा दिवस वगैरे वगैरे वगैरे.. पण लग्नाच्या ह्या सोहळ्यात खरंच नवरा – नवरी महत्वाचे असतात का??तर नाही…. लग्नाच्या दिवशी मैं इस कहानी का हीरो किंवा मैं इस कहानी की हीरोइन हे फक्त नवरा – नवरीलाच वाटायला हवं.. हो ना! पण नाही… लग्नात आलेल्या […]
#MeToo, काही दिवसांपूर्वी एका मुलींनी आपल्यासोबत झालेल्या लैंगिग छळाला वाचा फोडताना #MeToo ह्या शब्दांचा वापर केला आणि सगळ्या मुलींना स्त्रियांना आवाहन केले की आपल्या सोबत होणाऱ्या ह्या अन्यायाविरुद्ध उभ्या राहा, बोला, मोकळेपणानी बोला, सहन करू नका. तिच्या ह्या आवाहनाला प्रतिसाद देत असंख्य स्त्रियांनी, मुलींनी आपल्या सोशल मीडिया वर #MeToo लिहून कुठे तरी होणाऱ्या अन्यायाला वाचा फोडली. काहींनी तो अनुभव व्यक्त […]
Recent Comments